|
|
|
|
|
|
De circel is weer rond. Werd bij het opkomen van de punk menige popster nog als poseur ( voormalig ) punk-idool een grotere, en vooral ook hardere pose te hebben opgehouden. Dus was de tijd rijp voor een glorieuze terugkeer op de Nederlandse podia van STEVE HARLEY & COCKNEY REBEL. Veertienhonderd man stonden in Paradiso te springen om te zwelgen in jeugdsentiment. Ze kregen waar voor hun geld. De door een wijkende haarlijn op een Britse versie van Herman van Veen lijkende Harley, bijgestaan door een geheel vernieuwde Cockney Rebel, zag er nog steeds erg 'zeventiger jaren'uit en speelde vooral songs uit zijn glorietijd. Hoewel, speelde… De pianist een broer van Steve, hoefde maar drie noten aan te slaan of het publiek zong gelijk een Brits voetballegioen de gehele tekst moeiteloos massaal voor. Veelvuldig waren ook de liefdesbetuigingen van zowel publiek ( I Love You Steve, en dat elke minuut ) als van de zichtbaar aangedane Harley zelf, die steeds meldde dat het hier allemaal begonnen was. Op de planken van datzelfde Paradiso, aan het begin van de jaren zeventig, met Sebastian. Het beluisteren van deze Top Pop-evergreen deed Mij enige tranen wegpinken. En ik was niet de enige. 'n Onverwachte nostalgie-trip, die hoogst spiritueel uitpakte.
|
|
|
|
|
|
